Season of Storms
2013
- monsters
- fiction
- assassins
- witches
- polish fantasy fiction
- magic
- fiction, fantasy, general
- monstres
- romans, nouvelles
- fairy tales, folk tales, legends & mythology
The story
Oto nowy Sapkowski i nowy wiedźmin. Mistrz polskiej fantastyki znowu zaskakuje. "Sezon burz” nie opowiada bowiem o młodzieńczych latach białowłosego zabójcy potworów ani o jego losach po śmierci/nieśmierci kończącej ostatni tom sagi. "Nigdy nie mów nigdy!” W powieści pojawiają się osoby doskonale czytelnikom znane, jak wierny druh Geralta – bard i poeta Jaskier – oraz jego ukochana, zwodnicza czarodziejka Yennefer, ale na scenę wkraczają też dosłownie i w przenośni postaci z zupełnie innych bajek. Ludzie, nieludzie i magiczną sztuką wyhodowane bestie. Opowieść zaczyna się wedle reguł gatunku: od trzęsienia ziemi, a potem napięcie rośnie. Wiedźmin stacza morderczą walkę z drapieżnikiem, który żyje tylko po to, żeby zabijać, wdaje się w bójkę z rosłymi, niezbyt sympatycznymi strażniczkami miejskimi, staje przed sądem, traci swe słynne miecze i przeżywa burzliwy romans z rudowłosą pięknością, zwaną Koral. A w tle toczą się królewskie i czarodziejskie intrygi. Pobrzmiewają pioruny i szaleją burze. I tak przez 404 strony porywającej lektury. "Wiedźmin. Sezon Burz" to w wiedźmińskiej historii rzecz osobna, nie prapoczątek i nie kontynuacja. Jak pisze autor: Opowieść trwa. Historia nie kończy się nigdy…
What it’s like
Thunder rolling over wet stone and a sour, rain-soaked dusk, the kind of atmosphere that Sapkowski's prose builds with dry humour and brisk, sardonic dialogue. This is a Polish dark-fantasy novel with a wry, bantering voice: a tavern-and-street world of cloaks, swords, guard patrols and courtly scheming, where the bard Jaskier's jokes cut through the gloom. The mood is brisk and pulpy but warm-edged, more adventure than despair, with the rhythm of short chapters that snap from one scrape to the next. Its people are a loose, mismatched band, a sharp-tongued witcher wrestling with his own reputation, a friend who will not let him brood, and an uneasy romance that keeps shifting shape. Violence is frequent and physical: monster fights, brawls and a few grim moments, described plainly rather than lingered over, with no sexual content beyond flirtation and romance. It suits a stormy weekend, a commute with a good paperback, or a reader who wants the swagger of folklore-steeped fantasy with a strong comic streak. It is for readers who enjoy fairy-tale monsters, grounded wit and a hero who is more tired than heroic.
More books like Season of Storms
Closest in mood, pacing and theme. Tell us why you loved Season of Stormsand we’ll explain which ones fit you.
